April er oppskrytt spør du meg. Bjørnson valde seg april, men visste han eigentleg kva han snakka om? Eg synest ikkje april har så mykje å skryte av. Det første den gjer er å lure oss, deretter kjem store rekningar (for ikkje å seie brekningar), laushundar med tilhøyrande hundebæsj, og det siste frå Island: Ei diger oskesky. I tillegg ramla eg av sykkelen på årets første tur.

Kokken har eit nokså avmålt forholdt til sild. Når vi planlegg familiens vekemeny, kan han av og til finne på å seie "vi tek sild og poteter". Ungdommen og eg tek han ikkje på alvor akkurat her, vi har for lenge sidan funne ut at han får frysningar av sild. Kva kan grunnen vere? Som den påskeaktuelle Miss Marple er eg grunnleggjande nysgjerrig, og likar å finne ut av ting. Etter å ha forska littegrann, trur eg at svaret finst i barndomen (som så mykje anna).