Aktørar:
* Meg og tankar om døden, raspeballane og kjærleiken (ikkje havet, det er alt for langt unna)
* Kokken sin vesle, blå Suzuki Swift, som innbiller seg seg at han er eit mykje, mykje
større kjøretøy og lagar lydar deretter, spesielt når han ryggar. (Jfr. desse sinte,
små hundane som bjeffar så avsindig høgt fordi dei trur dei er store og farlege)
større kjøretøy og lagar lydar deretter, spesielt når han ryggar. (Jfr. desse sinte,
små hundane som bjeffar så avsindig høgt fordi dei trur dei er store og farlege)
* Henning Kvitnes (på CD-spelaren)
* Oppdrag: besøke 90 år gammal mor
Kokken vil ake ned Fløyen. Eg har hatt lyst mange gonger, har til og med spurt: Du, skal ikkje vi ta og ake ned Fløyen ein liten tur? Men det har aldri passa, anten har det ikkje vore nok snø eller noko har kome i vegen. No passar det plutseleg, det er romjul, mykje snø og vi har fri. Dessutan lagar kokken så god mat at eg treng å aktivisere meg i mange timar for å forbrenne alt saman.
Denne historien starter allerede et par dager før jul ved at kokken skal handle kalkun. 1. juledag står det kalkun på menyen med tilhørende ovnsstekte poteter og waldorfsalat. Hos Coop fant kokken en ”liten” kalkun på 4,7 kg og han tenkte med seg selv at den ville ikke få plass i den lille fryseboksen.
Kineserne har svalereder, italienerne pasta - og vi har brunosten. Men Ola Nordmanns yndlingspålegg og nasjonale stolthet har en mye lengre historie enn mange vil ha det til.
Jula er like om hjørnet, den nærmar seg med ekspressfart faktisk, men kor er juletrestjerna? Første gong eg kikka opp i juleøskja og ikkje fann den, tenkte eg: Jaja, det er ikkje jul enno, den dukkar vel opp. Andre gongen (og tredje, fjerde og femte), tenkte eg at den sikkert vil krystallisere seg på same måten som Grevinnen og hovmesteren. No tenker eg: Må eg ut og leite? Rundt i huset? Boden? Loftet? Under trappa? Dette ser ikkje bra ut i det heile.